Στην εποχή των παγετώνων!

Όχι, δεν με βάρεσε η ζέστη. Όχι τόσο ώστε να μην ξέρω τι λέω τουλάχιστον.
Αναφέρομε στην εποχή που ζούμε. Την εποχή που όλα έχουν παγώσει. Δεν πάνε ούτε μπροστά, ούτε πίσω. Όλοι κάτι περιμένουν.

Ακόμα και αυτό το blog. Πάγωσε για κάποιους μήνες. Μα και τι να πω.

Αυτή την στιγμή ακούω μουσική από το Musicwave. Στο Random.
Και σκέφτομαι… και σκέφτομαι…

Και όσο ακούω, φοβάμαι και ανησυχώ λιγότερο. Αλήθεια.
Τόση δημιουργία. Μόνο σε καλό μπορεί να οδηγήσει. Και ξέρετε τι. Δεν σταμάτησε ποτέ. Ίσως είναι το μόνο που δεν σταμάτησε σε αυτή τη χώρα.

Προσωπικά, έφτασα σε ένα σημείο που έπρεπε (και ακόμα πρέπει) να βάλω προτεραιότητες. Δεν γίνεται όλα μαζί (πάντα το λέω, και πάντα είμαι ο πρώτος που το αγνοώ).

Τον τελευταίο χρόνο και σαν Γιώργος προσωπικά αλλά και σαν Musicwave, πειραματιστήκαμε πάρα πολύ. Δημιουργήσαμε, σχεδιάσαμε, ανεβάσαμε, κατεβάσαμε.
Και μεταξύ μας. Σιγά σιγά, θα συνεχίσουμε και πάλι. Απλά να συνέλθουμε λίγο και να βρούμε τον βηματισμό μας.

Πολλά από αυτά που δημιουργήσαμε, ήταν πραγματικά όμορφα. Όπως το Social Stage. Το οποίο αναγκαστικά πέρασε και αυτό στην εποχή των παγετώνων. Δεν υπάρχει χρόνος. Και ο κόσμος είναι κάπως. Αντικειμενικά.

Αυτό και άλλα πολλά.

Ζωντανές εμφανίσεις; Λίγες έως ανύπαρκτες από τους περισσότερους.
Φανταστείτε πως η υπόθεση live ήταν πολύ δύσκολη πριν. Πόσο μάλλον σήμερα που οι σκηνές είναι ελάχιστες.

Που θέλω να καταλήξω;
Νομίζω πως πρέπει να δώσουμε λίγο χρόνο στα πράγματα. Όχι πολύ. Λίγο. Αλλά να τον δώσουμε. Όχι στη μουσική. Στον εαυτό μας. Στη ζωή μας.
Παράλληλα, να ξεδιαλύνουμε λίγο το τοπίο και να βάλουμε προτεραιότητες.

Ξέρω πως υπάρχει τρελή πίεση. Σε όλους μας και από παντού. Είμαστε σαν λίγο μετά το χτύπημα στα μούτρα. Και τι χτύπημα. Δεν έγιναν και λίγα.

Δεν έχεις και πολύ όρεξη. Το ξέρω. Και πώς να έχεις.

Ο Αύγουστος που έρχεται είναι μια ευκαιρία όμως. Ευκαιρία να πάρουμε φόρα και μια βαθειά ανάσα. Μια πολύ βαθειά ανάσα. Να φουσκώσουμε σα μπαλόνια.

Όχι για τα χειρότερα που έρχονται (Σπάστε πια αυτή την κωλοτηλεόραση). Μια χαρά θα πάνε όλα. Σιγά σιγά όμως.

Ναι, αυτό είναι ένα αισιόδοξο post.
Δεν θέλω να μιλήσω για την εποχή των παγετώνων. Αλλά για αμέσως μετά. Το άλλο πρωί.

Την κοντινή αυτή ημέρα που θα πάρουν μπρος οι μηχανές και θα έρθουμε όλοι πιο κοντά. Ναι.
Και έτσι θα λιώσουν και οι πάγοι. Οι γαμημένοι πάγοι.

Λοιπόν.

Βήμα 1. Βάλε το μυαλό σου σε τάξη.
Βήμα 2. Βάλε προτεραιότητες. Αντικειμενικές. Πάγωσε ότι πρέπει για λίγο.
Βήμα 3. Μην ακούς ειδήσεις και τέτοιες μπουρδολογίες. Κανείς δεν ξέρει τίποτα.

Φτιάξε την δική σου φυσαλίδα. Και ταχτοποίησε μέσα. Συγύρισε λίγο.
Ο καθένας τη φυσαλίδα του.

Και ξέρεις τι; Οι φυσαλίδες έχουν μια μοναδική ιδιότητα. Να κολλάνε μεταξύ τους.

Και άκου κάτι που λέει και ο φίλος μου ο Ζακ σε ένα στιχάκι του (και που τυχαίνει να παίζει τώρα που γράφω).

«Κάψτε τη πόλη, κάψτε όλα τα σπίτια και χτίστε δέντρα στις θέσεις τους.
Όσους προσφέρουν καρκίνους σε burger και ελπίδες σε δάνεια.
Δε μας τρομάζουν όσα δακρυγόνα κι αν έχουν οι επιθέσεις τους
Έχει οξυγόνο στην επιφάνεια!»

Θα τα πούμε σύντομα.
Γιώργος